title

Ogród Botaniczny w Zielonej Górze

 

Otwarty jesienią 2007 roku powrócił na mapę Zielonej Góry po ponad 50 latach nieobecności.

Ocena odwiedzających:

Dodaj swoją recenzję u dołu strony!

Nikt jeszcze nie ocenił

Adres: Zielona Góra;

Województwo: lubuskie

Współrzędne GPS: 51.921230N, W

Telefony:

DLACZEGO WARTO ODWIEDZIĆ?

Na przestrzeni 2.5 ha znajdziecie Państwo blisko 500 gatunków i odmian roślin pochodzących głównie z Półkuli Północnej. Wśród nich dominują gatunki drzewiaste.
Cała kolekcja ogrodu uporządkowana jest w działach tematycznych. Są to działy: systematyki roślin, roślin górskich; wilgociolubnych,działy geograficzne; roślin azjatyckich, Północnoamerykańskich, Europejskich, oraz roślin krajowych.

Godziny otwarcia:

kwiecień-maj: 9-19
czerwiec – sierpień: 9-21
wrzesień-październik: 9-19
listopad-marzec*:
w zależności warunków
atmosferycznych, zazwyczaj otwarte
9-19

Ceny biletów:

Bilet normalny: 2 zł
Bilet ulgowy: 1 zł

W sieci:

www  facebook

WYBRANE ZDJĘCIA

bot zg 1

bot zg 2

bot zg 3

bot zg 4

Plany

Nie dodano

Zdjęcia

Filmy

Nie dodano

Rośliny

W kolekcji ogrodu botanicznego znajduje się obecnie około 500 gatunków i odmian roślin. Dominują w niej drzewa i krzewy. Rozmieszczone są one następujących działach tematycznych.

Dział roślin wilgociolubnych
Dział prezentuje wybrane rośliny środowisk mokrych i wilgotnych, takich jak zbiorniki i cieki wodne wraz z ich brzegami. W naszym ogrodzie botanicznym do tego celu służy staw ogrodowy oraz zasilający go strumień.
W toni wodnej znajdziecie tu Państwo tzw. „makrohydrofity”, czyli rośliny zakorzenione w dnie o liściach pływających na powierzchni wody lub wystających ponad nią. Rosną tu nasze krajowe:
• żabieniec babka wodna (Alisma plantago-aquatica L.)
• grzybienie białe (Nymphaea alba L.), popularnie zwane „liliami wodnymi”
• grążel żółty (Nuphar lutea (L.) Sibth. et Sm.)
Na brzegach z kolei rosną rośliny szuwarowe, typowe dla miejsc stale lub okresowo podtapianych. Odnajdziecie tu Państwo nasze rośliny krajowe:
• łączeń baldaszkowy (Butomus umbellatus L.)
• knieć błotną (Caltha palustris L.), popularnie zwaną „kaczeńcem”
• mannę mielec (Glyceria maxima (Hartm.) Holmb.)
• kosaćca żółtego (Iris pseudacorus L.), popularnie zwanego irysem żółtym
• rdest wężownik (Polygonum bistorta L.)
Czy rośliny obcego pochodzenia:
• kosaciec japoński (Iris ensata Thunb. = I. kaempferi Siebold ex Lem.), pochodzący z Japonii
• pstrolistkę (hutujnię) sercowatą (Houttuynia cordata Thunb.), pochodzącą z Azji (od Himalajów po Japonię).

Obecnie ze względu na szybko postępujące przekształcenia środowiska naturalnego, w tym zmianę stosunków wodnych, melioracje, osuszanie terenów podmokłych, rośliny środowisk wilgotnych i mokrych należą do najbardziej zagrożonych grup ekologicznych. Niezwykle ważna jest ochrona nie tylko konkretnych gatunków flory, ale całych biotopów, będących miejscem ich naturalnego występowania.

Dział Systematyki Roślin
Dział prezentuje na wybranych przykładach przegląd systematyczny roślin naczyniowych z gromady nagozalążkowych (Pinophyta ) i okrytozalążkowych (Magnoliophyta ). Zlokalizowany jest on na obrzeżach całego ogrodu, wzdłuż zewnętrznej ścieżki obwodowej.

Dział Geograficzny
Zadaniem tego działu jest pokazanie na wybranych przykładach roślin pochodzących z różnych stron świata, możliwych do uprawy w warunkach klimatycznych Polski Zachodniej. Zlokalizowany jest w środkowej części ogrodu, wokół centralnej polany.

Dział roślin górskich świata
Dział prezentuje wybrane rośliny górskie z różnych regionów kuli ziemskiej. W naszym ogrodzie botanicznym ma on postać kamienistego pagórka w pobliżu stawu ogrodowego.
Środowisko górskie charakteryzuje się często skalistym podłożem i surowymi warunkami klimatycznymi. Znajdziecie tu Państwo gatunki górskie z różnych regionów geograficznych, na przykład:
• rojnik murowy (Sempervivum tectorum L.), rosnący w stanie naturalnym w Alpach, Pirenejach, górach Półwyspu Bałkańskiego i na Kaukazie,
• firletka alpejska (Lychnis alpina L.), rosnąca w stanie naturalnym w Alpach i Pirenejach,
• dzwonek Auchera (Campanula aucheri A. DC), rosnący w stanie naturalnym w górach Półwyspu Bałkańskiego i na Kaukazie,
• zawilec wielosieczny (Anemone multifida Poir.), rosnący w stanie naturalnym w górach Ameryki Północnej,
• rozchodnik lancetowaty (Sedum lanceolatum Torr.), rosnący w stanie naturalnym w górach Ameryki Północnej,
• pierwiosnek ząbkowany (Primula denticulata Sm.), rosnący w stanie naturalnym w Himalajach i górach Chin.

Flora górska ze względu na specyficzne warunki środowiskowe, często bardzo trudne dla życia roślin jest bardzo odmienna od flory nizin. Spotykamy tu wiele gatunków endemicznych, rosnących wyłącznie w górach, często ograniczonych występowaniem tylko do jednego konkretnego pasma górskiego.

Dział roślin górskich Sudetów
Dział prezentuje wybrane rośliny Sudetów. W naszym ogrodzie botanicznym ma on postać kamienistego pagórka w południowej części ogrodu.
Środowisko górskie oprócz skalistego podłoża i surowych warunków klimatycznych, charakteryzuje się także dużą różnorodnością siedlisk pod kątem ich nasłonecznienia. Związane jest to z wystawą. Na naświetlonych stokach południowych i południowo – zachodnich rosną rośliny światłolubne, a na zacienionych stokach północnych i północno – wschodnich rośliny znoszące cień. W dziale roślin sudeckich znajdziecie Państwo zarówno gatunki roślin światłolubnych, na przykład:
• smagliczka pagórkowa (Alyssum montanum L.),
• jastrzębiec pomarańczowy (Hieracium aurantiacum L.),
• sasanka zwyczajna (Pulsatilla vulgaris Mill.),
jak i roślin cienioznośnych:
• kopytnik pospolity (Asarum europaeum L.),
• podrzeń żebrowiec (Blechnum spicant (L.) Roth.),
• wietlica samicza (Athyrium filix-femina (L.) Roth.).

 Flora Sudetów jest specyficzna i częściowo odmienna od flory pozostałych gór europejskich, w tym także najbliższych Karpat, od których różni się przede wszystkim mniejszym bogactwem gatunkowym. Wiele z gatunków roślin rosnących w Sudetach jest coraz rzadziej spotykanych i objętych ochroną gatunkową. Niektóre z nich są przywiązane do tych gór i w stanie dzikim występują wyłącznie w Sudetach (endemity sudeckie) lub poza nimi występują rzadko w innych górach europejskich.

Historia

Historia ogrodu botanicznego sięga lat dwudziestych ubiegłego wieku i związana była m. in. z nadchodzącym kryzysem gospodarczym w Niemczech. W Zielonej Górze powierzchnia jaką zajmowały winnice w 1922 roku wynosiła tylko 150 ha, podczas gdy na początku XIX wieku aż 700 ha. Zanikanie winnic było spowodowane napływem tańszych win z zachodnich Niemiec oraz przechodzeniem ludności do pracy w przemyśle. Zaczęto popierać i pomagać w rozwoju sadownictwa i uprawy warzyw. Powiat zielonogórski znajdował się w ścisłej czołówce producentów owoców w prowincji śląskiej. W dniu 28 lutego 1922 roku utworzono Miejskie Towarzystwo Kultury Rolnej w celu rozpropagowania intensywnej uprawy ziemi w Zielonej Górze oraz powiecie wśród mniej zamożnych grup społecznych. W zamyśle liczono na to, że ludzie staną się samowystarczalni pod względem produkcji żywności i pozwoli to im przetrzymać ciężkie czasy. Dlatego program miał obejmować prowadzenie prac w kierunku utworzenia stref zieleni, polepszenie nawadniania, upowszechnienie nowych narzędzi i sprzętu technicznego, porady naukowe i praktyczne dla właścicieli małych ogrodów. Towarzystwo było w istocie spółką prawa handlowego i jego kapitał zakładowy wynosił 1 mln marek. Udziałowcami byli miasto Zielona Góra (wniosło kapitał 437.500 marek) oraz największe zielonogórskie firmy. Podjęto zaawansowane prace nad planami zagospodarowania przestrzennego miasta. Pierwszą próbę przygotowania założeń do tego planu podjął architekt ogrodów ze Szkoły Osadniczej w Worpswerde koło Bremy pan Leberecht Migge. Założył on sobie hasło powtarzane także i dziś: „Zielona Góra musi pozostać zieloną górą”. Jednym z elementów koncepcji było utworzenie w rejonie ulicy Botanicznej terenów zadrzewionych wraz z wybudowanym ogrodem botanicznym. Cały obszar miał zostać pocięty szeregiem dróżek, rozchodzących się promieniście ze wzgórz (punktów widokowych) lub przecinających się pod kątem prostym na terenach bardziej płaskich. Miejska Spółka przeznaczyła na ten cel oraz stworzenie ogrodów 87 ha. Wkrótce (w 1925 r.) został sporządzony nowy plan zabudowy miasta opracowany przez profesora Hermann’a Jansen’a z Technische Hochschule w Berlinie. Rozwiązania nawiązywały do angielskiej koncepcji miasta-ogrodu opracowanej przez E. Howard’a w końcu XIX wieku. Profesor był autorem ok. 70 planów zagospodarowania przestrzennego miast w tym np. Berlina w 1910 r., tureckiej Angory w 1929 r. czy też Madrytu w 1930 r. Jansen założył, że nasze miasto musi zapewnić mieszkańcom zdrowe warunki mieszkaniowe, uchronienie od dokuczliwego hałasu i zanieczyszczeń fabrycznych przy poszanowaniu tradycji rolnej Zielonej Góry. Także i w tej koncepcji zielonogórski ogród botaniczny był elementem wkomponowanym w ideę zielonego miasta.
Szczegółowe plany budowy ogrodu botanicznego zostały przygotowane przez emerytowanego inspektora budowy ogrodów Rickheben’a z Wrocławia. Był on wcześniej kierownikiem Ogrodu Botanicznego we Wrocławiu. Przeznaczono na ogród botaniczny z cieplarniami i szkółkami drzew owocowych powierzchnię 7 morgów (1,78 ha). W 1930 roku zagospodarowano połowę z tego obszaru. Do zadań ogrodu należało m. in. uprawa ciekawych sadzonek roślin rodzimych i egzotycznych w celu popularyzacji upiększania i pielęgnacji roślin ogrodowych i doniczkowych. Odwiedzający ogród mogli zasięgnąć tu fachowej rady i naocznie zobaczyć uprawę wybranych roślin. Część ogrodu została wybudowana i uformowana społecznie przez mieszkańców Zielonej Góry. Skład gatunkowy roślin zwiększał się bardzo szybko dzięki darowiznom osób prywatnych. W ogrodzie botanicznym wydzielono dwa działy: Rośliny Karkonoskie i Rośliny Alpejskie (Alpinium). W szklarni prowadzono uprawę roślin tropikalnych takich jak opuncje, palmy, figowce, drzewa cytrusowe. Uprawiano także rośliny uprawiane na skalę przemysłową. Zielonogórska Liga Ochrony Przyrody od około 20 lat proponowała odtworzenie lub utworzenie nowego ogrodu botanicznego. Koncepcje opierały się na istniejącej bazie starego i zniszczonego ogrodu przy ul. Botanicznej założonego w latach dwudziestych ubiegłego wieku oraz na bazie skansenu w Ochli gdzie ogród zostałby wybudowany od podstaw. Względy finansowe spowodowały, że ta idea upadała. W ramach tych pierwszych działań wstępną inwentaryzację przeprowadził w 1986 roku mgr inż. Ignacy Surdy. Uroczyste otwarcie obecnego Ogrodu odbyło się w dniu 17 października 2007r.

Ciekawostki

Dąb bezszypułkowy odmiany mużakowskiej jest lokalną odmianą wyhodowaną na terenie Dolnych Łużyc pod koniec XIX wieku, opisaną przez niemieckiego dendrologa i systematyka Bernharda Adalberta Emila Koehne. Obecnie odmiana ta jest bardzo rzadko spotykana. Na terenie Polski zlokalizowano tylko jedno drzewo tego kultywaru w parku w Nietkowie nad Odrą. Nieliczne egzemplarze odmiany mużakowskiej znajdują się w parkach i arboretach na terenie Czech, Niemiec, Estonii, Rosji  i USA. Od dnia 4 kwietnia 2011 roku Ogród Botaniczny Uniwersytetu Zielonogórskiego jest posiadaczem sadzonki dębu bezszypułkowego odmiany mużakowskiej  (Quercus petraea Liebl. „Muscaviensis” Koehne) zarejestrowanej pod numer 015, oryginalny potomek jednego z nielicznych egzemplarzy tej odmiany dębu znajdującego się w parku Bad Muskau w Niemczech.

Źródła zdjęć i informacji, ciekawe linki:

Wikpedia

Ogród botaniczny UZ

Ogród zgłosił:

Andrzej Nowiński ‚Zieleń we wnętrzach’

Wydarzenia

Aktualności

Źródła zdjęć - pod każdym zdjęciem w powiększeniu. Źródła i autorzy opisów oraz dodatkowe licencje dla treści - przejdź do zakładki "Więcej Informacji" (powyżej).

ZNASZ MIEJSCE, KTÓREGO NIE MAMY?

ZGŁOŚ JE DO NAS

PODOBA CI SIĘ TEN PROJEKT?

POMÓŻ MAPIE FINANSOWO

CHCESZ GO WSPÓŁTWORZYĆ?

ZOSTAŃ WOLONTARIUSZEM

NAPISZ RECENZJĘ: