title

Ogród Botaniczny Uniwersytetu Warszawskiego

 

Warto w nim zobaczyć imponującą kolekcję około 5000 gatunków i odmian drzew, krzewów i roślin zielnych

Ocena odwiedzających:

Dodaj swoją recenzję u dołu strony!

Nikt jeszcze nie ocenił

Adres: Warszawa;

Województwo: mazowieckie

Współrzędne GPS: 52.217129N, W

Telefony: 22 55-30-513

DLACZEGO WARTO ODWIEDZIĆ?

Jest to miejsce szczególne, będące namiastką dzikiej przyrody w centrum wielkiego miasta. Stwarza jedyną w swoim rodzaju możliwość pogrążenia się w dowolnej chwili w inny, piękniejszy świat. Częsty z nim kontakt rozwija zmysł obserwacji, pozwala dostrzec nie tylko jego urok lecz także wielką różnorodność roślin. Niektóre z drzew sadzone były ręką założyciela Ogrodu, Michała Szuberta. Do takich należy ogromny buk zwyczajny (Fagus sylvatica) jeden z opiekuńczych duchów Ogrodu oraz przybysz z dalekich Chin, miłorząb dwuklapowy (Ginkgo biloba), którego liść w kształcie wachlarza stał się symbolem Ogrodu. Poza niezwykłymi roślinami znaleźć można tu również pamiątki naszej historii, takie jak fundament Świątyni Opatrzności, która miała być zbudowana w tym miejscu dla uczczenia uchwalenia Konstytucji 3 Maja.

Godziny otwarcia:

Godziny otwarcia parku
kwiecień – sierpień: dni powszednie: 9:00 – 20:00 soboty, niedziele i święta: 10:00 – 20:00
wrzesień: dni powszednie: 10:00 – 18:00 soboty, niedziele i święta: 10:00 – 18:00
październik: dni powszednie: 10:00 – 17:00, soboty, niedziele i święta: 10:00 – 17:00

Godziny otwarcia szklarni
kwiecień  – wrzesień: środy, czwartki, piątki: 10:00 – 14:00, soboty, niedziele: 10:00 – 17:00

Ceny biletów:

Bilet normalny: bilet do parku: 8 zł, bilet do parku i szklarni: 10 zł
Bilet ulgowy: bilet do parku: 4 zł, bilet do parku i szklarni: 5 zł
Roczny karnet: normalny 100 zł, ulgowy 50 zł

W sieci:

www  facebook

WYBRANE ZDJĘCIA

uw 1

uw 2

uw 3

uw 4

Rośliny

Trudno powiedzieć, gdzie tak naprawdę rozpoczyna się dział roślin ozdobnych w Ogrodzie Botanicznym Uniwersytetu Warszawskiego. Piękne rośliny rosną praktycznie wszędzie. Gdziekolwiek się nie obejrzeć o każdej porze roku kwitną najróżniejsze kwiaty ogrodowe. Typowe kwietniki dywanowe przy dziedzińcu wejściowym zakładane są corocznie, już od kilkudziesięciu lat. Najstarszą częścią ogrody jest parter kwiatowy (numer XI na planie). Można na nim podziwiać – m.in. heliotrop peruwiański (Heliotropium arborescens) – o kwiatach pachnących wanilią, paciorecznik (Canna) oraz ułanki, czyli fuksje (Fuchsia).
Arboretum Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Warszawskiego nie ma wydzielonego działu. Ozdobne drzewa i krzewy z różnych stron świata posadzone zostały na terenie całego Ogrodu Botanicznego, przede wszystkim we wschodniej części ogrodu. W ogrodzie rosną 23 drzewa i krzewy uznane za pomniki przyrody. Na uwagę zasługuje także kolekcja magnolii (Magnolia) – ponad 40 gatunków oraz nowa kolekcja odmian ogrodowych drzew i krzewów, wyhodowanych przez polskich ogrodników.

Pomniki przyrody w Ogrodzie Botanicznym Uniwersytetu Warszawskiego

  • dąb szypułkowy odmiany kolumnowej (Quercus rubur „Fastigiata”) – dęby posadzone są po obu stronach bramy wejściowej;
  • miłorząb japoński (Ginko biloba) – posadzony w 1824 roku;
  • metasekwoja chińska (Metasequoia glyptostroboides) – pochodząca z pierwszych nasion sprowadzonych do Europy;
  • dereń jadalny (Cornus mas);
  • olsza czarna (Alnus glutinosa);
  • grab pospolity (Carpinus betulus);
  • jesion wyniosły (Fraxinus excelsior);
  • klon polny (Acer campestre);
  • dąb szypułkowy (Quercus robur);
  • wiąz szypułkowy (Ulmus laevis);
  • buk pospolity czerwonolistny (Fagus sylvatica „Atropurpurea”);
  • jałowiec Pfizera (Juniperus x pfizeriana)

Pnącza w Ogrodzie Botanicznym (numer V na planie) mają swoją zamkniętą enklawę. Aby podziwiać ich kolekcję trzeba zejść poniżej poziomu rabat. Warto szczególną uwagę zwrócić na pnącza owijające się wokół pni i gałęzi – tak rośnie aktinidia (Actinidia), dławisz (Celastrus), kokornak (Aristolochia), wiciokrzew (Lonicera). Powojnik (Clematis) czepia się podpór elastycznymi ogonkami liści. Bluszcz pospolity (Hedera helix), milin amerykański (Campsis radicans) oraz hortensja pnąca (Hydrangea petiolaris) mają na pędach drobne korzonki czepne, a winobluszcz zaroślowy (Parthenocissus inserta) oraz winobluszcz pięcioklapowy (Parthenocissus quinquefolia) czepiają się drzew lub kratek za pomocą wąsów czepnych.
Różanka Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Warszawskiego (numer IX na planie) obfituje w wiele odmian róż ogrodowych. Wśród zgromadzonych odmian najliczniejszą grupę stanowią róże wielkokwiatowe oraz róże rabatowe, róże miniaturowe oraz róże angielskie. Przy podporach rosną róże pnące.

Historia

1811–1824

Pierwszy Ogród Botaniczny w Warszawie istniał już od roku 1811 przy pałacu Kazimierzowskim dla potrzeb Warszawskiej Szkoły Lekarskiej. Pieczę nad ogrodem sprawował prof. Jakub Fryderyk Hoffmann. Zaczęto sprowadzać rośliny z zagranicy. Ogrodnikiem został Karol Lindner. 31 stycznia 1814 roku prof. Hoffmann przedstawił właściwy plan ogrodu i wskazał na konieczność rozmieszczenia roślin według systemu Linneusza (zakładając ogród rośliny sadzono dość przypadkowo, nie zważając na ich potrzeby i klasyfikację). Ponadto wskazywał na rolę edukacyjną ogrodu, jak i konieczność rozmnażania roślin i ich upowszechniania. Podkreślał też, że ogród powinien stać się szkołą ogrodniczą, kształcącą ogrodników, wskazywał też na konieczność zaostrzenia przepisów dla odwiedzających i wprowadzenia określonych dni i godzin zwiedzania. Jego postulaty zostały zatwierdzone 4 lutego 1814 roku. Jednak mimo poczynionych starań, ogród podupadał. W 1816 roku kierownictwo ogrodu po prof. Hoffmannie objął prof. Michał Szubert. Uważał on, że miejsce w którym powstał ogród nie było odpowiednie do tego celu (mała powierzchnia, kiepski grunt). Podjął więc starania o jego przeniesienie. Proponowane przez niego miejsce – Ogród Horodyjskiego na Nowym Świecie nie spotkał się jednak z aprobatą. 16 maja 1818 roku komisja przedstawiła plany ogrodu wraz z rysunkiem obserwatorium astronomicznego cesarzowi Aleksandrowi I Romanowi. 15 grudnia 1818 roku można uznać za datę utworzenia warszawskiego ogrodu botanicznego, bowiem tego dnia Komisja Rządowa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego uzyskała zgodę na przeniesienie dotychczasowej placówki na teren leżący w tzw. Ogrodzie Królewskim, położony obok Belwederu i obejmujący górną część Łazienek. Miejsce to stało się zaczątkiem istniejącego do dnia dzisiejszego ogrodu botanicznego. Pieczę na nim przejął Królewski Uniwersytet Warszawski, który to powstał z inicjatywy Stanisława Kostki Potockiego i Stanisława Staszica, a za zgodą cesarza Rosji i króla Polski Aleksandra I, przez połączenie Szkoły Prawa i Nauk Administracyjnych (zał. 1808) oraz Warszawskiej Szkoły Lekarskiej zwanej też Akademickim Wydziałem Lekarskim (zał. 1809). Od tego czasu datuje się rozkwit ogrodu. Powierzchnia jego została podzielona na trzy części: naukową – poświęconą systematyce roślin, pomologiczną – z kolekcją drzew owocowych (przeznaczoną dla edukacji przyszłych ogrodników) oraz spacerową – dla tzw. szerokiej publiczności. Zaczęto sprowadzać rośliny zarówno z kraju, jak i z zagranicy. W wydanym w 1824 spisie roślin znalazło się ponad 10 tysięcy gatunków.

1834–1901

Dalszy rozwój ogrodu uniemożliwiły walki powstania listopadowego, w wyniku których w 1834 zamknięto Uniwersytet, a z rozporządzenia namiestnika Iwana Paskiewicza niemal dwie trzecie powierzchni ogrodu wraz z pomarańczarnią i innymi szklarniami przyłączono do Parku Łazienkowskiego. Kierownicze funkcje w Ogrodzie pełnili już tylko carscy urzędnicy. Wielokrotnie ponawiane prośby do ówczesnego namiestnika o przywrócenie Ogrodowi dawnej powierzchni okazały się nieskuteczne. W 1862 otwarto Szkołę Główną Warszawską, której siedziba mieściła się w budynkach skasowanego w 1831 przez władze rosyjskie Uniwersytetu Warszawskiego. W 1864 rada nadzorcza Szkoły Głównej Warszawskiej złożona z profesorów tejże uczelni mianowała dyrektorem Ogrodu Botanicznego profesora Jerzego Aleksandrowicza. Nawiązano kontakty z ogrodami botanicznymi krajowymi, jak zagranicznymi, zaczęto regularnie wydawać katalog nasion, co pozwoliło na powiększenie kolekcji roślinnej. Równolegle rozwijały się również szklarnie. W 1869 władze rosyjskie zamknęły Szkołę Główną Warszawską i powołały w jej miejsce uniwersytet rosyjski, który przejął opiekę nad ogrodem. Prof. Jerzy Aleksandrowicz na stanowisku dyrektora pozostał aż do 1878, kiedy to został zmuszony względami finansowymi do porzucenia zajmowanego stanowiska. W latach 1897-1901 funkcję dyrektora pełnił prof. A. Bielajew.

1915–1919

W 1915, po opuszczeniu Warszawy przez Rosjan kuratelę nad Ogrodem Botanicznym powierzono Walerianowi Kronenbergowi, zaś pieczę naukową Józefowi Trzebińskiemu. W 1916 Ogród Botaniczny przeszedł znów pod pieczę odrodzonego Uniwersytetu Warszawskiego, a jego dyrektorem został prof. Zygmunt Wóycicki. Rozpoczęto odbudowę Ogrodu, wyremontowano szklarnie, założono szereg nowych działów i wzbogacono kolekcje roślinne nowymi gatunkami. W tym okresie wzniesiono też pomniki upamiętniające założyciela Ogrodu profesora Michała Szuberta (1917) oraz profesora Jakuba Ignacego Wagi (1918). W końcu roku 1919 dyrektorem Ogrodu Botanicznego oraz równocześnie Kierownikiem Katedry Systematyki i Geografii Roślin został profesor Bolesław Hryniewiecki, zaś inspektorami kolejno Władysław Kociejowski i prof. Roman Kobendza (1926-1950).

II wojna światowa

W sierpniu 1942 roku okupanci hitlerowscy usunęli cały personel naukowy, a Ogród Botaniczny w całości przyłączono do Parku Łazienkowskiego. Jednak dzieła ostatecznego zniszczenia dokonano w roku 1944 podczas powstania warszawskiego, kiedy to legły w gruzach wszystkie budynki ogrodowe oraz szklarnie, a teren stał się wielkim pogorzeliskiem. Od 1945 prof. B. Hryniewiecki wraz z profesorem R. Kobendzą i jego żoną Jadwigą Kobendzą oraz innymi współpracownikami podjęli mozolną pracę nad odbudową zniszczonego Ogrodu oraz czynili starania o jego powiększenie. W kolejnych latach 1948-1950 oddawano do użytku nowe pawilony, wzniesiono 5 nowych szklarni i przerobiono lub założono nowe działy. Odbudowano też zniszczone podczas działań wojennych pomniki profesorów: Michała Szuberta (1962) oraz Jakuba Wagi (1964). W roku 1946 po prawie 7-letniej przerwie wydano pierwszy po wojnie katalog nasion Index Seminum, obejmujący zaledwie 447 gatunków roślin. Kolejny wydany w roku 1967 obejmował już 1887 gatunków.

po roku 1960

W 1960 roku kierownictwo Ogrodu objęła doc. Ludmiła Karpowiczowa, która powiększała kolekcje i popularyzowała wiedzę botaniczną. Dzięki jej staraniom 1 lipca 1965 roku Ogród Botaniczny wraz z tzw. ruinami Świątyni Opatrzności został wpisany do rejestru Zabytków Kultury i Nauki miasta stołecznego Warszawy. Od roku 1966 Ogród stał się członkiem Międzynarodowego Towarzystwa Ogrodów Botanicznych. 18 maja 1968 roku odbyły się uroczystości związane z obchodami 150-lecia Ogród botanicznego Uniwersytetu Warszawskiego. Z tej okazji Prezydium Stołecznej Rady Narodowej nadało Ogrodowi Botanicznemu UW medal „VII Wieków Warszawy”, który odebrała z rąk Władysława Spychalskiego ówczesna dyrektor doc. Ludmiła Karpowiczowa. Podczas uroczystości odsłonięto też pomnik – głaz narzutowy (przy wejściu do Ogrodu wielkiego) z napisem, „Pamięci Odnowicieli Ogrodu Botanicznego po zniszczeniach I i II wojny światowej profesorów Zygmunta Wóycickiego, Bolesława Hryniewieckiego, Romana Kobendzy. Po śmierci Ludmiły Karpowiczowej w 1973 roku, dyrektorem Ogrodu Botanicznego UW została botaniczka doc. dr hab. Alina Doroszewska. Dzięki jej staraniom Ogród Botaniczny Uniwersytetu Warszawskiego stał się członkiem organizacji ogrodów botanicznych pod nazwą Botanic Gardens Conservation Coordinating Body z siedzibą w Kew („Body”) jako jedyny w kraju. Właściwie stan sprzed wojny powrócił do ogrodu w 1987, kiedy to kierownikiem Ogrodu została dr Hanna Werblan-Jakubiec, pełniąca tą funkcję do dziś. Wówczas przywrócono historyczny kształt działowi biologii roślin, przebudowano i wzbogacono kolekcje róż, pnączy, roślin leczniczych oraz użytkowych. Ogród był pierwotną lokalizacją Świątyni Opatrzności Bożej, która miała zostać wzniesiona w tym miejscu – znajduje się tu kamień węgielny wmurowany 3 maja 1792 przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego.

Ciekawostki

Na terenie ogrodu znajduje się też Obserwatorium Astronomiczne Uniwersytetu Warszawskiego wzniesione w latach 1818-1825 w miejscu pawilonu dawnej oranżerii.

Źródła zdjęć i informacji, ciekawe linki:

Wikipedia

Zielonyogrodek

Ogród zgłosiła:

Magdalena Kozłowska

Wydarzenia

Nie dodano

Źródła zdjęć - pod każdym zdjęciem w powiększeniu. Źródła i autorzy opisów oraz dodatkowe licencje dla treści - przejdź do zakładki "Więcej Informacji" (powyżej).

ZNASZ MIEJSCE, KTÓREGO NIE MAMY?

ZGŁOŚ JE DO NAS

PODOBA CI SIĘ TEN PROJEKT?

POMÓŻ MAPIE FINANSOWO

CHCESZ GO WSPÓŁTWORZYĆ?

ZOSTAŃ WOLONTARIUSZEM

NAPISZ RECENZJĘ: